De Zwette Maanen Mountainbikeclub Aalst

30/09/12 TT Wieze

Na een lange moeilijke periode toch terug in de pen gekropen en op de fiets geholpen door de Mannen en Miekes van de club. Eerst er vooral bedankt daarvoor!

Back to earth, back on the bike!!

Evil Mogwai, kwam me samen met een nog stoerdere biker ophalen ten huize “Goldy” en “with the smoke in the eyes” trokken we milieuvervuilendgewijs naar Wieze.

Een laat zomerzonnetje kwam al piepen en het beloofd een mooie dag te worden. Ondanks dit waren er al bikers die blijkbaar iets gehoord hadden van een winteroffensief, en lange broek, en andere winterattributen al uit de muffe sneeuwmankast gehaald hadden.

We maakten onze bikes los van het rek en trokken onze beste DZM-kledij aan. Evil Mogwai genoot ondertussen nog van zijn onafscheidelijk sigaretje. Toen alles goed op zijn plaats zat…reservebandjes en zo, sprongen we op ons nog niet al te goed ingereden “liefje” en spoorden haar aan om richting inschrijving te bollen. Een peletonnetje van DZM Chapter Lede en onderweg aangepikte broeders, kwam net aangesjeest. Fieldbiker, en Prince Albert hadden ook al SMS-gewijs hun aanwezigheid gemeld!

Toen we aan de inschrijving kwamen, geloofde ik mijn eigen ogen niet. Wit-rood-zwart overheerste de inschrijvingsplaats! Niet minder, maar misschien nog meer…ik telde 30 clubleden. Ik werd er zowaar een beetje stil van. De formaliteiten werden vlug in orde gebracht, en na nog wat keuring van nieuwe bikes, nieuwe onderdelen en lang niet geziene mooie verschijningen, werden de eerste pedaalslagen gegeven.

Ik was in de achterte regionen gestart, maar probeerde nog vlug naar de kop van de groep te rijden. Toen BKG en de Rocky mij echter voorbij kwamen, en ik NI al enkele bochten verder zag het tempo hoog houden, wist ik direct dat dit te hoog gegrepen zou zijn voor velen. Mij zeker inbegrepen. Ik liet me terugzakken tot de bikers van de 2de groep, waar het tempo heerlijk was, en er nog wat tijd was om bij te praten. L’Avion, Field, Curlito, Prince, Thys en enkele anderen zouden mijn strijdgenoten zijn tot de eerste RV. Onze vluggere clubmaten waren al ter plaatse en hadden nog wat overgelaten om onze hongerige magen en leeglopende benen terug op niveau te brengen. Het noodlot sloeg echter toe toen we terug het veld wilden induiken. Een platte band voor de man die ooit zijn MTB-memoires zal schrijven onder het pseudoniem “De Voil Keet”. Het eerste boek zal getiteld zijn :”fietsbreuken, pech en hoe verhelp ik ze”. Wij kijken al uit naar de eerste druk!  Onze sympathieke maat had het wat moeilijk met zijn Magura’s H33 en het scheiden van velg en band. Uiteraard waren er helpende handen genoeg en konden we vlugger dan het donker kon vallen, al weer enkele singletracks verder.

Ik bleef bij hetzelfde groepje als voor de RV bollen, en de benen voelden langs om beter aan. Maar ik voelde mij zeker niet geroepen om de held uit te hangen en om de afsand van de mannen die enkele minuten voorlagen te verkleinen. Integendeel, ik genoot meer en meer van de rustige sfeer, de mooie natuur die deze streek toch nog te bieden heeft en de steeds warmer wordende zonnestralen. Voor de mannen in winteruitrusting moet het zowat een saunagevoel geweest zijn. Bij de splitsingen waren er al verschillende clubgenoten die ons verlieten. Wij kozen voor de 55, de rappe hazen hadden 65 km op het programma. Maar we konden hen toch nog eens zien bij de 2de RV. Ter plaatse kreeg ik een mentaal klop(je) van de hamer, en vertrok dan ook als allerlaatste een hele eind achter de DZM-bende. En in de verte turend en dromend van wat was geweest. Was het dat die mij wakker schudde, of waren het de hopperanken die in de streek terug opduiken, en bracht het stuifmeel mij in een drang naar prestatie. Wie zal het weten… Ik zag Voil Keet voor mij rijden en zette de achtervolging in. Lang duurde het niet of ik zat aan het wiel, waardoor onze maat een beetje van zijn melk was. Ik ging door op Cruise-control en raapte de ene na de andere op. Tot ik bij het groepje van Henk, Evil Mogwai, Prince en nog een paar andere mannen kwam! Wie in niet noemde, steek uw vinger op, want mijn geheugen is te vergelijken met een aloude Gruyèrekaas. Ik kon het moeilijk hebben dat een “hang-arround” op de kop aan het rijden was en het tempo vrij hoog hield. Dus we nestelden ons, welliswaar na enig tegenpruttelen met de pedalen van onze Henk, op de kop, om er zo goed als niet meer uit te komen. Dapper Field en zijn “schone broeder” waren ook nog steeds in het peletonnetje aanwezig, maar bij Field waren het de “quick-step benen” en de behangerslijmsnuifsels die de tol eisten en hem de rol deden lossen. We namen met een zwieper van het achterwiel afscheid van onze noeste werker en schakelden nog een tandje bij. Tot mijn grote verbazing bleef Prince mooi in het wiel plakken, en durfde hij zelfs met zijn stoute en verwarmde schoenen nog even proberen om de kopover te nemen. Doch het viel bij zijn kopwerk steeds weer wat stil, en gezien de finale in zicht was mochten de beentjes al eens wat harder gepijnigt worden. Op een veld-kasseiweg sprongen de krampen bijna tot achter mijn oren, maar ik bleef het tempo hoog houden. We waren echt aan elkaar gewaagd, en het kwam er hem op aan in de single-tracks en bochten geen foutjes te maken! Ik hoorde Prince Albert verschillende malen kanken uitstoten waarvan je niet zou denken dat je ze op de fiets uitstoot, maar daaraan weet ik al, dat hij foutjes maakt en op de limiet zit! Jah, kennis van de medebiker kan ook van pas komen!

Na op enkele mooie paadjes de mieren en pieren nog de stuipen op het lijf gejaagd te hebben, kwamen we onverwachts terug achter de plaats van inschrijving. Verschillende van onze mannen waren al aangekomen. Jempi en Stavros die bij de vroeg shift zaten en nog enkele van de rappe die ook al binne waren van de 65km. Laagvliegers :-)

Ook onze IT-man en mobiele cameraman zijn benen draaien goed rond na het weekend in Duitsland. Trouwens het was schrikken van sommigen hun conditie. Blijkbaar zit er niet heel veel verschil meer tussen de verschillende groepen. De motivatie voor het weekend en de trainingen van Chapter Aalst op dinsdag en Chapter Lee op woensdag blijken hun vruchten af te werpen.

Na de rit was er nog weinig tijd voor een après, maar er werd toch nog de tijd genomen om samen iets te drinken en nog es na te keuvelen over Daun en de prachtige rit die de mannen van Wies in elkaar gebokst hadden. Ieder splitste zijn richting uit naar de auto, en de dapperen die met de fiets gekomen waren mochten met de wind op kop richting huiswaarts!

Maanen, fantastisch bedankt voor de grote opkomst en tot de volgende!!! ;-)
Goldfinger

Over