De Zwette Maanen Mountainbikeclub Aalst

29/04/12 Ninove Bianchi Trofee

Soms wil een mens al eens tegendraads doen, en vermoedelijk hadden heel wat DZM-ers ne slag gekregen van dezelfde molen. We waren met een gans groepje, die de AJ’s het leven eens wilden zuur maken! :-)

Thuis behoorlijk vroeg vertrokken tot bij onze voorzitter Fieldbiker, om daar P-magazinesgewijs de Jerom, Prince-Albert, en den Bay op te pikken. Via de vrijersbaantjes uit de Field zijn jonge jaren, via Petit-Eglise, Haalteirt en Denderoetem richting “wortelstad” Ninove.

Al die kromme sturen deden ons bijna duizelen, en ik kreeg van sommige pakjes (en hun inhoud) zo’n maagkrampen dat ik mijn copains al vlug aanspoorde om in te schrijven en ons paard de sporen te geven. Uiteindelijk zijn we gestart met 11 man. In principe, maar eigenlijk maar 9 DZM-ers! Jah, enige uitleg is mij verschuldigd, ik weet het. Birota, onze scherpe vluggerd uit Erembodegem sukkelt al een week of 2 met de gezondheid, en voor hem was starten geen optie, maar hij kwam toch zijn clubmakkers eens aanmoedigen! Tof van hem! We wensen hem dan ook een vlug herstel toe, zodat hij zijn objectief voor Cimmes de Waimes nog kan waarmaken. De Chiel, den “hangarround” van het groepje was een meegekomen vriend van onze Omer. Blijkbaar iemand die nog goed uit de voeten kan! Dus gestart met, en ja ‘t is waar, 10 man!

Chiel, Bazbar, Fieldbiker, Jerommeken, Prince Albert, Den Bay, Caveman, Omer, Ullrich en ik begonnen aan de rit op een wandeltempo. We zagen het al gebeuren, we trokken direct richting Pollare, waar de eerste puist ons te beurt viel.

Hier al was het duidelijk dat samenblijven moeilijk zou worden. Toen we na terug samengekomen te zijn het tempo even opdreven om een groepje AJ’s bij te benen, scheurde het al vlug weer in stukken en brokken. Er werd nog even gewacht, maar onze Field en Prince Albert hadden blijkbaar niet hun dagje. De kleinsten met de dikste kuiten was ook zinnen om de hartslag in een lage zone te houden en bleef bij onze twee schoonbroers.

Het grootste gedeelte van de groep ging een versnelling hoger, en de definitieve splitsing was een feit! Hoofdzakelijk “dikkebanden” en dan nog meestal “big wheels” ook. Maar “den Ouwen” met zijn kleine wieltjes (ik dus) liet zich niet onbetuigd en ging lekker mee met de straffe Maanen. Het parcours leende zich tot een behoorlijke snelheid, en menig krommestuurbestuurder keek raar toen de DZM sneltrein hen voorbij snelde! Het vroege startuur, thuis dan, deed onze beer al behoorlijk grommen, en een welgekomen suikerwafel dreef het hongergevoel een beetje in een hoekje! Gelukkig zagen we, na een paar kilometer, de tenten van de voedselvoorziening…! Biafra in slechte tijden had er niets aan. Enkele kruimels koek nog, maar de mandjes werden leeggeroofd alsof gans de graanoogst van West- en Oost-Europa de volgende 3 jaar zou mislukken. De 7 brokjes die overbleven, waren dan ook vlug binnengewerkt. Gelukkig had ik nog een paar gelletjes, die meestal prima hun werk doen.

Na de RV reden we nog dieper de Franstalige kant binnen? Lessines, Deux-acren en nog andere franstalig klinkende namen passeerden de revue. Af en toe moesten we ons wel houden aan de snelheidsbeperkingen, want er werd geflitst!(foto)

Omer hield het tempo strak, en Caveman moest en zou op iedere kleine helling als eerste bovenkomen en juigend de armen in de lucht zwaaien. Maar mijn energie was blijkbaar op een goed niveau, en ik probeerde hem toch het vuur aan de schenen te leggen. Als het goed gaat, dan gaat het goed. Chiel en den Bay, volgden met hun koersmachien vlijtig in de wielen. Ullrich, rustig zoals altijd, weet wanneer hij zijn kracht moet laten werken, maar had blijkbaar toch zijn beste benen in de Ardennen gelaten de dag ervoor! Bazbar daarentegen bleef ijzig kalm, precies nen advocaat, verroerde geen vin, en bleef rustig volgen en zocht op de klimmetjes zijn eigen ritme. De rit vorderde, en meer gekende wegen werden onder onze wielen geschoven! Toen we Overboelare binnenreden en het smalle bruggetje over de Dender namen, voelde ik de bui al hangen. De beklimming via de mozaiek-kassei van het sanatorium (Denderoordstraat)  lag ons te wachten. Ik liet de kop voor wat het was en nestelde mij achteraan. Het is een klim die toch wel in de kuiten kruipt. Ik besloot mij niet op te blazen en bij Bazbar te blijven, doch deze schakelde steeds kleiner, zodat ik enkele meters voor hem ging rijden. Vooraan was de strijd losgebarsten, maar ik liet ze rustig begaan. In de afdaling naar Viane toe, reden Bazbar en ik het gaatje terug dicht, en konden meteen beginnen aan een nieuwe klim van de Schillebeekstraat! Een lang venijnig stukje bergop om je kapot op de rijden. Ik nestelde mij in het grote achterwiel van onze snelle schilder Ullrich en schoof langzaam mee naar boven. Ik kon nog net iets vlugger, maar het was zo zalig vertoeven achter de brede rug van mijne maat! Bovengekomen had ik blijkbaar nog wat reserve en trok even door tot bij de vlugste mannen. In de afdaling naar Onkerzele toe, werd de groep weer in zijn totaliteit hersteld! Via Zandbergen, Appelterre, reden we terug Ninove binnen om mooi in groep aan te komen!

Het einde van een mooie rit, die mij tevreden stemde. Een welgekomen rit met wat grotere afstand, een lekker tempo, en goed gezelschap. Na een cola of 2 met den Bay huiswaarts gereden. De verbouwer en gezinsplanner afgezet aan de oversteek van Steenberg, en van daaruit naar huis gefietst!

Thuis gekomen met 111km op de teller, en nog een behoorlijk goed gevoel in de benen! Een lekker uitstap! Op naar de volgend. Liefst off-road als het even kan. Bij ploeterweer, mag het voor mij terug een marathonritje worden langs rustige wegen!

Maanen bedankt en tot de volgende! ;-)

Goldfinger

Over