De Zwette Maanen Mountainbikeclub Aalst

04/11/12 Hoek Van Holland

De organisatie van de Whacky Racers en de Putters was in orde! Bus geregeld, hotel geregeld, ….

Helaas was ik vrijdag ziek geworden en Ulrich voelde zich ook niet al te lekker. Maar het strand zou beenhard liggen en we mochten ons aan 4 beaufort in de rug verwachten :-). Ik had misschien beter een dafalgan aan Ulrich gevraagd want de keelpastilles alleen waren te weinig om comfortabel te slapen of was het dat veel te dik kussen??? Half zeven op en ontbijten, bagage in de bus dan en naar het strand. Om negen uur start met een tempo of het een race was van 25 km en met een hartslag van 185 vloog iedereen me voorbij, toch wat ziek?

Het strand lag ook helemaal niet zo vlot berijdbaar als beloofd en van de wind van achteren hebben we niet veel gezien! Gelukkig kon ik met de dikke banden regelmatig fietsen waar ik anders zou hinkelen maar met mijn zelf gesneden slicks op druk moest ik toch ook regelmatig te poot verder! Helaas, na enkele km sloeg het noodlot al toe. Het bolde steeds minder vlot, het groepje dat ik eerst  kon volgen reed weg en een blik op de achterband vertelde me dat ik ik achteraan druk verloor. Toen er niet meer te rijden viel, na 8 km, gestopt, wiel eruit, andere band van het frame getrokken en de assistentie quad kwam al helpen… Die man had een voetpomp dus eerst eens gekeken of ik de latex in de band zijn werk kon laten doen en victorie!

Op druk zaten hogere snelheden zonder mezelf om zeep te rijden er terug in en de latex in de binnenband deed zijn werk. Na wat alleen rijden, een goed klein pelotonnetje gevonden met onder meer een dame van de Wacky’s. Alles ging goed, ik kreeg alleen een vreemde pijn in de schouder: een peesontsteking in combinatie met de kou, een paar nachten slecht geslapen en een extreem diepe zit.

Ons pelotonnetje werd helaas groter en groter door het oprapen van anderen. De waaier werd te breed en na een poosje aan de kop was er een dikke lompe Hollander die me keer op keer uit de waaier duwde. Toen het tempo opgetrokken werd en die lomperik mij het water inreed had ik de power niet meer om terug te komen. Tot overmaat van ramp reed ik enkele kilometer later, met dank aan wat schelpjes, weer op extreem weinig lucht achteraan. De latex had het gat uiteindelijk weer gedicht, maar ik bolde op minder dan 1 bar en dan heb je wel grip met dikke banden maar snelheden boven de 20 kosten veel kracht. Stoppen en bijpompen dus!

Helaas, er zat na de vorige platte band zoveel zand in de kop van mijn pompje dat die meer lucht naast dan in de band blies. Na enkele kilometers een auto van de reddingsdienst laten stoppen en die hadden een voetpomp in de wagen :-) Ik kon weer voort!

Met 3 man die pech gehad hadden mekaar gevonden en aan 30 per uur vlot roterend richting bevoorrading gereden. Maar dat was waarschijnlijk iets te snel en toen ik mijn vorige peloton had teruggepakt heb ik me daar genesteld want ik was mezelf aan het opblazen! Kort nadat 2 putters dat peloton vervoegd hadden en de boel terug op gang trokken was diezelfde dikke lompe Hollander er weer om mij uit het peloton te rijden dus de laatste kilometers tot de bevoorrading alleen gereden. Het voordeel van de Whacky-Putters bus is dat je ook privé bevoorrading hebt  zoals de groten ;-) Daar stond tot mijn verbazing Ulrich en de twee putters die net weggereden waren stonden er ook nog. Ulrich was te ziek om door te rijden en had zich laten afzakken om zijn zieke compagnon gezelschap te houden :-). Bussen gewisseld, sanitaire stop en terug op de fiets. De pijn in de schouder was niet meer te houden en zonder dat ik er erg in had moet ik nog eens op een scherpe schelp gereden zijn? Op de asfalt in de haven kon ik amper 25/uur halen!

Het ging stilletjes van racemodus naar survivalmodus. Ik moest regelmatig met één hand rijden om de schouder te ontlasten en na een paar kilometer prutsen op het strand aan de anderen gezegd dat ze door moesten rijden. Ulrich offerde zich op om bij mij te blijven met nog 50 km voor de boeg! Toen me duidelijk werd dat ik weer veel te plat reed eerst zelf proberen bij pompen maar dat was een tevergeefse poging. Teveel zand in de pomp en de CO2 van Ulrich paste niet op autoventielen. De eerstvolgende twee reddingswagens hadden geen pomp of compressor bij…

Ondertussen wel de vork van de Sandman omhoog gezet (veel minder aerodynamisch) maar de pijn in de schouder werd wel snel aanvaardbaar en uiteindelijk toch een wagen tegengekomen met een pomp!
Die Toyota is 30km in onze buurt gebleven want ik heb hem nog 2 x (telkens na een schelpenstrook) om zijn pomp moeten bedelen. Eens de band terug in orde ging het terug wat vlotter en toen Ulrich op de betonnen dijk naar 30 per uur doortrok (wind pal op kop), kon ik met moeite volgen maar er reden wel 10 man in ons gat!

Het was nog 25km en we hadden nog voldoende drank en eten dus de laatste bevoorrading maar laten vallen. Ik was misschien beter even gestopt want die paar kilometers doortrappen in het wiel hadden het laatste restje kracht gevraagd. Aan een sukkeltempo en met nog 2 platte banden onderweg de laatste strook aangevat. Toen ik 130 km op de teller zag komen kregen we in plaats van de ‘aankomst’ een duin om op te hinkelen? Puur masochisme maar de finish was nabij! Na 5 uur 57 minuten 22 seconden afzien waren we binnen!

De bus zou om 16 uur vertrekken, en aan de bikewash was het 20 minuten aanschuiven omdat er 2 slangen waren voor meer dan 800 ingeschreven bikers? We kregen de mededeling dat de douches k#t waren en het was ondertussen al kort voor 16 uur dus aangekleed zonder douchen. Om 16 uur bleken er nog wat bikers die met de bus mee moesten onderweg te zijn waarvan één in de bezemwagen.

Na wat Jupilers in de bus opgedronken te hebben (ik zat zonder keelpastilles ;-)) en een lift van Oostkamp naar Wichelen thuis onder de douche gekropen en nadien onder de lakens!

Over